سه دانشجو از دانشگاههای اصفهان، از روزمرگیها، چالشهای اقتصادی، فشارهای درسی و مهارتهایی میگویند که در این سبک زندگی آموختهاند.
زندگی در خوابگاههای دانشگاه اصفهان تلفیقی از رشد علمی و اجتماعی است؛ محیطی که به «خانه دوم» دانشجویان تبدیل میشود و در آن روابط دوستی، مسئولیتپذیری و مهارت همزیستی شکل میگیرد. فضای چندفرهنگی دانشگاه نیز تنوعی فراهم میکند که فرصت یادگیری متقابل و گسترش افقهای فکری را ایجاد میکند، هرچند سازگاری با چنین محیطی گاه نیازمند تحمل و انعطاف بیشتری است.
فاطمه اکبری، دانشجوی مهندسی برق دانشگاه صنعتی اصفهان، مهمترین چالش زندگی خوابگاهی را مدیریت زمان و کنترل هزینهها میداند. او میگوید اولویت زندگیاش درس و امور شخصی است و با وجود سختیها، خوابگاه برایش فرصتی جهت کسب استقلال و یادگیری مهارتهای زندگی بوده است. بسیاری از دانشجویان با افزایش ترم به کار پارهوقت روی میآورند تا هزینههای روزمره را پوشش دهند.
امیر رضایی، دانشجوی شیمی دانشگاه اصفهان، از دشواری مدیریت هزینهها در شهری گران مانند اصفهان و فشارهای آزمایشگاهی سخن میگوید. او معتقد است زندگی خوابگاهی دانشجویان را «پوستکلفت» میکند و مهارت سازگاری با افراد مختلف و مدیریت مالی با حداقل امکانات را در آنها تقویت میکند. با کمبود گرنت پژوهشی، بسیاری از هزینههای آزمایشها از جیب دانشجو تأمین میشود و این موضوع انگیزهها را تحت تأثیر قرار میدهد.
ابوالفضل رجبیمقدم، دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، مهمترین چالش خوابگاه را سازگاری اجتماعی و پذیرش مسئولیتهای زندگی جمعی میداند. او برنامه روزانهاش را بین درس، تفریح و استراحت تقسیم میکند و میگوید فشارهای درسی گاهی سبک زندگی و تغذیه او را تحتتأثیر قرار میدهد. از نگاه او، اصلیترین دغدغه دانشجویان، تأمین شرایط یک زندگی سالم در خوابگاه شامل امنیت، نظافت، کیفیت تغذیه و دور ماندن از آسیبهای احتمالی است.
مشروح این خبر را در http://isna.ir/xdVygZ بخوانید
