یک هنرمند پیشکسوت با تأمل در هویت فرهنگی اصفهان خشکی زایندهرود و سیر قهقرایی هنرستان هنرهای زیبای شهر را دو افسوس بزرگ دانست و یادآور شد برای اعتلای نصفجهان بهتر است بگذاریم جوانان مسیر تازهای را پیمایش کنند.
محمدعلی حدت، نقاش پیشکسوت و از چهرههای شاخص طراحی پوسترهای سینمایی در ایران، در گفتوگویی صمیمی از عشق دیرین خود به نقاشی، تأثیرات فرهنگی اصفهان و دغدغههایش نسبت به وضعیت امروز هنر سخن گفت.
حدت که زاده یزد است، نخستین جرقههای علاقهاش به هنر را در کودکی و در فضای ساده و سرشار از خیال آن شهر تجربه کرده است؛ زمانی که با گل و کاهگل بازی میکرد، با خطی خوش برای دیگران نامه مینوشت و در همان حال، رؤیای نقاش شدن در دلش جوانه زد. ورود او به هنرستان هنرهای زیبای اصفهان، نقطه عطفی در زندگیاش بود؛ جایی که با شاگردی استادانی چون شریعت، حمیدی، زندهرودی و صالحی، نهتنها فنون هنر را آموخت، بلکه شوق و تعهد به هنر را در جان خود پروراند.
وی در این گفتوگو، زایندهرود و هنرستان را «دو بال پرواز فرهنگ اصفهان» مینامد و با حسرت از وضعیت کنونی هر دو یاد میکند؛ زایندهرودی که دیگر روان نیست و هنرستانی که از طراوت گذشته تهی شده است. به باور او، فقدان این دو، یعنی دوری از سرچشمهی فرهنگ، خلاقیت و تربیت هنرمندانی که با جان و دل در مسیر هنر میکوشند.حدت با لحنی صادقانه، از فضای امروزین هنر انتقاد میکند؛ فضای آمیخته به شتاب، مصرفزدگی و فقدان اندیشه.
وی معتقد است که «هنر زمان میخواهد، اندیشه میطلبد و استاد دلسوز»، اما در دوران کنونی، جوانان غالباً اسیر آموزشهای سطحی، محتوای تصویری بیمایه و گاه سوداگرانهاند. او میگوید هنر زمانی معنا مییابد که با مطالعه، تأمل و تمرین پیوسته همراه باشد و از سرچشمههای اصیل فرهنگ و هویت تغذیه شود.
این هنرمند که خود در زمره طراحان برجسته پوسترهای سینمایی ایران قرار دارد، تجربه زیستهاش در دل هنر و فرهنگ اصفهان را سرمایهای گرانبها میداند؛ شهری که به باور او، میتواند دوباره بدرخشد، اگر هنر و فرهنگش را با شناخت، تعهد و حمایت احیا کنیم. حدت در پایان گفتوگوی خود، تأکید میکند که هنرمند باید همزمان حافظ زیباییهای تاریخی و فرهنگی شهرش باشد و با اثرگذاری بر مخاطب، پلی میان گذشته و آینده بسازد.
مشروح این خبر را میتوانید در لینک http://sna.ir/xdTKjN بخوانید.
