عالِمِ روضات؛ شناختنامه آیتالله سید محمدعلی روضاتی
اعضای کانون اصفهانشناسی و مشاهیر قوس سازمان دانشجویان اصفهان به مناسبت سالکوچ زندهیاد روضاتی، یکی از چهرههای فرهنگی اصفهان در قالب یادداشتی، به زندگی و آثار ایشان پرداختهاند.
سوارِ خسته به راهش ادامه میدهد
با وقوعِ تحولات گسترده سیاسی-اجتماعی در ایران، وقفهای در فعالیتهای فرهنگی و هنری به وجود آمد.
عشق میورزم؛ پس هستم
دلیل واقعی وجود، عشق است؛ عشقی که ما را به دیگران، به زندهها، و به آنها که از میان ما رفتند، و به آیندگان گره میزند. (جینا لومبروسو)
تازهنفسها به میدان میآیند
دو مرکز اصلی تئاتر در شهر اصفهان ( تئاتر سپاهان و تئاتر اصفهان) روزگار فترت خود را طی میکردند...
نوسان بین اوج و حضیض
تئاتر، اجتماعیترین روزهای خودش را در اصفهان تجربه میکرد...
در جستوجوی کمال
میخواهم بیقرار باشم، میخواهم همیشه سرگرم کار باشم و برای نیل به زیبایی و کمال بکوشم. حتی اگر استعداد آن را نداشته باشم، از لذت عمل برخوردار خواهم بود. (هلن ویلز مودی)
آغاز راهی تازه؛ کمدی_انتقادی
با رشد و توسعه تئاتر در اصفهان، در بین تماشاگران این برنامهها نیز شور و شوقی ایجاد شده بود. برخی از این مخاطبان چندان مجذوب این هنر بودند
باکیفیت زیستن
درک این حقیقت که «خدا در ملکوت خویش است» مایه تسلی خاطر و خوشدلی است حتی اگر خیلی این احساس را نداشته باشیم که همه کار و بار و جهان به سامان است. (مری یی وولی)
حرکت بر لبه تیغ
با افول روزگارِ مجد و سرفرازی و آغاز دوران محنت و هرج و مرج و همچنین عدم درک صحیح ارکان دیوانیِ مملکت از انواعِ هنرها و بهخصوص هنرِ نمایش، این هنر نیز تابع شرایط زمانه، رکود و رخوتی تاریخی را تجربه میکرد