اجرای نمایش «حاجیفیروزها امسال دیرتر میرسند» در حمام شاه میدان نقشجهان، تجربهای فراتر از یک اجرای صحنهای بود؛ تجربهای که در کنار مواجهه با مخاطب عمومی، فرصتی برای یادگیری، تجربه مسئولیتهای مختلف و کشف تواناییهای تازه فراهم کرد.
در پی اجرای عمومی نمایش «حاجیفیروزها امسال دیرتر میرسند» با نقشآفرینی اعضای کانون تئاتر ژیوار سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی اصفهان به گفتوگو با سارا خرازی، دبیر کانون تئاتر ژیوار نشستیم تا از روند شکلگیری این اثر، تجربههای پشت صحنه، بازخورد مخاطبان و چشمانداز فعالیتهای آینده کانون بشنویم.
نمایش «حاجیفیروزها امسال دیرتر میرسند» چگونه شکل گرفت و کانون تئاتر چه نقشی در این مسیر داشت؟
این پروژه طی گفتوگو و تمرین کارگاهی استاد مشاور ما، جناب آقای رهبری در کانون تئاتر سازمان دانشجویان جهاددانشگاهی اصفهان شکل گرفت و برای من، بهعنوان دبیر کانون تئاتر ژیوار، فرصتی بود تا در کنار تجربه بازیگری، از نزدیک درگیر بخشهای مختلف شکلگیری و اجرای یک اثر نمایشی باشم.
این همکاری باعث شد تجربهای را از سر بگذرانیم که صرفاً به تمرین و اجرا محدود نبود؛ بلکه هماهنگیهای اجرایی، برنامهریزی و ارتباط میان گروه و مجموعه جهاد دانشگاهی نیز بخش مهمی از آن را تشکیل میداد. فکر میکنم یکی از ارزشهای چنین تجربههایی، فراهمکردن بستری است که دانشجویان بتوانند آموختههای خود را در یک موقعیت واقعی و حرفهایتر محک بزنند.
شما در این پروژه هم مسئولیت دبیری کانون را بر عهده داشتید و هم بهعنوان بازیگر روی صحنه حضور داشتید. این تجربه برایتان چگونه بود؟
برای من، این پروژه تجربهای متفاوت و پر از اتفاقهای تازه بود؛ چون فرصت داشتم از زوایای مختلفی با یک اثر نمایشی درگیر شوم. از برنامهریزی جلسات و هماهنگی گروه با سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی گرفته تا همراهی با روند شکلگیری و اجرای کار، هر بخش تجربه و یادگیری خاص خودش را داشت. در کنار این مسئولیتها، تا حدی در جایگاه دستیار کارگردان هم حضور داشتم و در نهایت، بهعنوان بازیگر روی صحنه میرفتم.
بخش جذاب ماجرا برای من این بود که حضورم در اجرا فقط به بازیگری محدود نمیشد؛ دو بار گریم میشدم، دو دست لباس متفاوت داشتم و در بخشی از اجرا هم ساز میزدم. مجموعه این اتفاقها باعث شده بود هر اجرا برایم حالوهوای خودش را داشته باشد و با اشتیاق بیشتری جزئیات کار را تجربه کنم.
بهمرور تصمیم گرفتم تمرکز اصلیام را روی بازیگری بگذارم تا بتوانم این بخش از تجربه را عمیقتر زندگی کنم. در مجموع، این پروژه برای من فرصتی بود تا کار گروهی را از نزدیکتر بشناسم، مسئولیتهای متفاوت را تجربه کنم و در هر مرحله چیز تازهای یاد بگیرم. فکر میکنم زیبایی چنین تجربههایی در همین است که آدم در جریان یک کار مشترک، هم با دنیای تئاتر بیشتر آشنا میشود و هم فرصت پیدا میکند تواناییهای تازهای از خودش کشف کند.

بازخورد مخاطبان و اهالی هنر نسبت به اجرای عمومی نمایش چگونه بود؟
خوشبختانه بازخوردها بسیار خوب بود. این استقبال را از جنبههای مختلفی تجربه کردیم؛ از نوشتهها و مطالبی که درباره کار منتشر میشد، بهویژه مطالبی از سوی استادان، تا تصاویر، مصاحبهها و بازتابهایی که از اجرا باقی ماند. استقبال و توجه خبرگزاریها نیز برای ما ارزشمند بود.
البته در کنار بازخوردهای مثبت، نقدهایی هم دریافت کردیم و به نظرم وجود نقد در مسیر هر اثر هنری طبیعی و حتی ضروری است. نکته امیدوارکننده برای من این بود که حتی افرادی که نقدهایی به کار داشتند، به نقاط قوت و بخشهای روشن آن نیز اشاره میکردند.
فکر میکنم همین امکان گفتوگو، شنیدن دیدگاههای متفاوت و مواجهه با نگاه مخاطبان است که به گروه کمک میکند تجربه خود را کاملتر ببیند. برای ما، صرفاً استقبال مخاطب اهمیت نداشت؛ بلکه اینکه اثر توانسته بود توجه افراد مختلف را جلب کند و زمینهای برای بیان نظر و گفتوگو فراهم آورد نیز ارزشمند بود.
اجرای این نمایش در فضایی تاریخی با محوریت میراث فرهنگی و اصفهان را چگونه ارزیابی میکنید؟
اجرای عمومی در یک مکان تاریخی، با محوریت میراث فرهنگی و هویت اصفهان، برای همه ما افتخار بزرگی بود. این تجربه باعث میشد ارتباط ما با اثر، فراتر از حضور روی صحنه باشد و نسبت میان تئاتر، تاریخ، شهر و مخاطب را نیز از نزدیک لمس کنیم.
برای من، این اجرا از نظر شخصی هم دستاورد مهمی داشت. یکی از ارزشمندترین اتفاقهایی که در این مسیر تجربه کردم، پیدا کردن جرأت انجام کارهایی بود که پیش از آن تصور نمیکردم بتوانم از عهدهشان بر بیایم.
یکی از مشخصترین نمونههایش نوازندگی ساز روی صحنه بود. پیش از این تجربه، هیچوقت در خودم چنین جرأتی نمیدیدم که بتوانم در برابر مخاطب ساز بزنم؛ اما این پروژه به من کمک کرد از محدودهای که برای تواناییهای خودم تصور کرده بودم، فراتر بروم.
به نظرم یکی از مهمترین دستاوردهای تئاتر همین است؛ اینکه در کنار آموختن مهارتهای هنری، فرصت شناخت ظرفیتهای تازهای از خودمان را نیز پیدا کنیم.

این تجربه چه افقی برای ادامه فعالیتهای کانون تئاتر ژیوار ترسیم کرده است؟
امیدوارم بتوانیم این مسیر را ادامه بدهیم و به تولید آثار نمایشی جدید برسیم. برای من مهم است که فعالیت کانون به یک اجرای مشخص محدود نماند و بتوانیم بستری مستمر برای حضور دانشجویان، تجربهکردن، یادگیری و ارتباط با مخاطبان ایجاد کنیم.
یکی از آرزوهای من این است که در آینده بتوانیم مخاطبان بیشتری را با فعالیتهای کانون همراه کنیم، جشنوارههای دانشجویی برگزار کنیم و پاتوقهای هفتگی تئاتر داشته باشیم؛ فضاهایی که دانشجویان بتوانند در آنها دور هم جمع شوند، آثار و ایدههایشان را به اشتراک بگذارند و فرصت بیشتری برای تجربه و گفتوگو پیدا کنند.
فکر میکنم استمرار، یکی از مهمترین نیازهای فعالیتهای دانشجویی است. اینکه بتوانیم بعد از پایان یک پروژه، تجربههای بهدستآمده را حفظ کنیم، از آنها یاد بگیریم و قدم بعدی را محکمتر برداریم، اهمیت زیادی دارد.
اگر حرفی در پایان دارید بفرمایید.
لازم میدانم از استاد محمدرضا رهبری، نویسنده و کارگردان این اثر، صمیمانه تشکر کنم؛ برای اعتمادی که به ما داشتند و فرصتی که فراهم کردند تا بتوانیم در چنین تجربه ارزشمند و متفاوتی حضور داشته باشیم. اینکه به ما اعتماد کردند و امکان تجربه یک اجرای عمومی را در فضایی تاریخی و با محوریت میراث فرهنگی و هویت اصفهان دادند، برای من و فکر میکنم برای همه اعضای گروه، اتفاقی بسیار ارزشمند بود.
بسیاری از تجربههایی که در این مسیر به دست آوردیم، حاصل همین فرصت و اعتمادی بود که به ما شد؛ فرصتی برای یادگرفتن، تجربهکردن، اشتباهکردن، رشدکردن و کشف تواناییهایی که شاید پیش از این خودمان هم از وجودشان خبر نداشتیم. من به شخصه، علاوه بر آموختههای هنری و اجرایی، جرأت بیشتری برای قدم گذاشتن در مسیرهای تازه پیدا کردم و بابت این اتفاق بسیار خوشحالم.
همچنین از جهاد دانشگاهی، اعضای کانون تئاتر و تمام افرادی که در شکلگیری و اجرای این اثر همراه ما بودند، قدردانی میکنم. امیدوارم این تجربه، آغاز مسیرهای تازهتری برای تئاتر دانشجویی باشد و بتوانیم با تداوم این همکاریها، آثار بیشتری تولید کنیم، مخاطبان گستردهتری داشته باشیم و فضایی زنده و پویا برای فعالیتهای هنری دانشجویان بسازیم.



