مهندسی صرفاً یک عنوان دانشگاهی نیست، بلکه رویکردی نظاممند برای حل مسئله و بهبود کیفیت زندگی است. در جهان پرشتاب امروز، از توسعه زیرساختها و فناوریهای نوین گرفته تا مدیریت منابع طبیعی و ارتقای بهرهوری صنعتی، نقش مهندسان در همه ابعاد پیشرفت ملی برجسته است. چالشهایی همچون تغییرات اقلیمی، بحرانهای زیستمحیطی و حرکت به سوی اقتصاد دانشبنیان، جایگاه جامعه مهندسی را بیش از گذشته حیاتی کرده است.
زهراسادات رضوی، دکتری مهندسی محیطزیست و عضو بنیاد نخبگان استان اصفهان با تأکید بر مسئولیت اجتماعی مهندسان میگوید: دانش تئوریک بهتنهایی پاسخگوی نیازهای کشور نیست.
وی میافزاید: بسیاری از فارغالتحصیلان آمادگی لازم برای اجرای پروژههای کاربردی را ندارند و در فرایندهای آموزشی نیز نقش دانشجویان در تعریف ایدههای مستقل کمرنگ است؛ مسئلهای که مانع شکلگیری ذهن خلاق و مسئلهمحور میشود.
این دکتری مهندسی محیط زیست با اشاره به بهبود نسبی ارتباط دانشگاه و صنعت در سالهای اخیر، همکاری برخی صنایع بزرگ با دانشگاهها را مثبت ارزیابی میکند، اما آن را کافی نمیداند، ادامه میدهد: بسیاری از صنایع کوچک نیازهای خود را بهدرستی اعلام نمیکنند و در حوزه محیطزیست نیز تعارض میان منافع اقتصادی و ملاحظات زیستمحیطی همچنان چالشبرانگیز است.
رضوی تأکید میکند: توسعه اقتصادی بدون حفظ محیطزیست و سلامت جامعه پایدار نخواهد بود.
وی از نابرابریهای شغلی برای نخبگان انتقاد میکند و میگوید: بهکارگیری نیروهای متخصص در جایگاههای غیرمتناسب، انگیزه و کارآمدی را کاهش میدهد و حتی زمینه مهاجرت نخبگان را فراهم میکند. ایجاد فرصت بروز توانمندیها و توجه به شایستگیها شرط اساسی حل مسائل کشور است.
محمد امامی، دکتری مهندسی برق و کارآفرین فناور، مهندسی را مسئولیتی اجتماعی میداند که باید به خلق ارزش و حل مسائل واقعی منجر شود و با اشاره به اجرای دهها پروژه صنعتی در حوزه پردازش تصویر، تأکید میکند: کارآفرینی برای همه مهندسان الزام نیست، اما میتواند فرصتی برای اثرگذاری گستردهتر باشد.
وی میافزاید: مزیت مهندسان ایرانی در نگاه میانرشتهای، توان حل مسئله در شرایط محدودیت و شکلگیری چرخه «دانش تا محصول» است؛ مسیری که میتواند مهندسی ایران را از مصرفکننده فناوری به تولیدکننده و صادرکننده آن تبدیل کند.
برای مطالعه ادامه این گزارش به لینک isna.ir/xdVZts مراجعه کنید.
