آیدا علی اکبری در چهارمین جلسه از مجموعه نشستهای «زیستن در زمانه پرهیاهو» که به همت معاونت فرهنگی جهاددانشگاهی واحد اصفهان برگزار شد، اظهارکرد: اثر «چگونه رنجی را که نمیتوانیم درمان کنیم به دوش بکشیم» نوشته مگان دیواین، پناهگاهی برای آدمی در مقاطع دشوار زندگی است. این کتاب صرفاً اثری برای مطالعه نیست، بلکه تجربهای برای احساس کردن محسوب میشود.
وی با اشاره به مضمون اصلی کتاب افزود: هسته مرکزی این اثر، مسئله رنج است؛ رنجی که پس از فقدان و سوگ گریبانگیر انسان میشود. کتاب خواننده را با حقیقتی عمیق و انسانی روبهرو کرده و میکوشد به او بیاموزد رنج چیست، چگونه تعریف میشود و چگونه باید با آن مواجهه کرد.
وی گفت: مگان دیواین مینویسد: «رنج، نشانه شکست ما نیست؛ بلکه نشانه آن است که عمیق زندگی کرده و عمیق عشق ورزیدهایم.» به باور من، این زیباترین خلاصه از پیام اصلی این کتاب است.
این روزنامه نگار و فعال فرهنگی تأکید کرد: مطالعه این کتاب به افراد یاری میرساند تا روایت فقدان خود را با صداقت و سهولت بیشتری بازگو کنند: «پس از خواندن این کتاب، انسان احساس میکند میتواند با سوگ خود روبهرو شود و آسودهتر درباره آن سخن بگوید.»
علی اکبری افزود: دیواین معتقد است جامعه امروز راهکارهای سازنده و همدلانهای برای همراهی با افراد سوگوار ارائه نمیدهد. این کتاب در واقع میگوید که همه دردها درمانپذیر نیستند. برخی دردها ماندگارند و شاید هرگز فراموش یا تمام نشوند. پیام نهایی کتاب این است که به جای تلاش برای فراموشی، باید شیوه حمل کردن و زندگی کردن با این دردها را بیاموزیم.
وی نثر روان و قابل فهم کتاب را ستود و با اشاره به کیفیت ترجمه گفت: با وجود جهانی بودن موضوع کتاب، ترجمه خانم شعبانیان به گونهای است که تفاوتهای فرهنگی را کمرنگ کرده و خواننده به راحتی با آن ارتباط برقرار میکند.
علیاکبری اضافه کرد: این کتاب که در سه بخش و ۱۷ فصل تدوین شده، بیش از آنکه یک راهنمای عملی صرف باشد، ابزاری برای رواندرمانگران و یاوران داغدیدگان است تا بتوانند مؤثرتر با افراد سوگوار همراهی کنند.
وی گفت: کتاب سرشار از جملات قصار نویسنده و همچنین تجربیات و داستانهای افراد مختلف است. بسیاری از راهکارهایی که معمولاً رواندرمانگران ارائه میدهند مانند نوشتن، نقاشی یا گوش دادن به موسیقی در این کتاب نیز دیده میشود.
این روزنامهنگار و فعال فرهنگی افزود: تفاوت اصلی در این است که راهکارهای این کتاب در جهت درگیر شدن با همان رنج و فهم عمیقتر آن است، نه صرفاً برای منحرف کردن ذهن یا فراموشی. این رویکرد کتاب را از حالت کلیشهای «حواس خود را پرت کن تا فراموش کنی» خارج کرده و به سمت ایجاد درمانی پایدارتر سوق میدهد.
علی اکبری گفت: مگان دیواین در این اثر میکوشد به خواننده بیاموزد که برای عبور از سوگ و درد، پیش از هر چیز باید وجود آن را بپذیرد. نویسنده یادآوری میکند که ممکن است این درد هیچگاه به طور کامل درمان یا فراموش نشود؛ مهم این است که یاد بگیریم چگونه با آن زندگی کنیم. دیواین مینویسد: «بله، من رنج میکشم و این طبیعی است. به باور من، همین پذیرش، آغاز آرامش است.»
