دسته‌بندی: یادداشت

در دهه‌های اخیر، تحولات شتابان شهری پیچیدگی نظام‌های فضایی و افزایش حجم داده‌های مکانی برنامه‌ریزی شهری را با چالش‌های نوینی مواجه ساخته است.

بازآفرینی شهری قرار بود پاسخی باشد به فرسودگی، رکود و بحران در محله‌های شهری؛ اما در عمل، بسیاری از پروژه‌های آن یا نیمه‌تمام مانده‌ و یا به نتایج پایدار نرسیده‌ است. علت این ناکامی‌ها اغلب نه کمبود طرح و ایده، بلکه ناتوانی در مواجهه با «غافلگیری‌ها»ست؛ همان اتفاق‌هایی که پیش‌بینی نشده‌اند اما دیر یا زود رخ می‌دهند.

تصویر ایران در افکار عمومی جهانی، سال‌هاست بیش از آن‌که محصول تجربه مستقیم مردم باشد، برآیند روایت‌های سیاسی، امنیتی و رسانه‌ای است.

در دهه اخیر، اصفهان که همواره به عنوان «شهر فرهنگ، هنر و دیانت» شناخته می‌شد، با پدیده‌ای کمتر دیده‌شده روبه‌روست. نوعی فرسودگی اجتماعی؛ احساسی فراگیر از خستگی جمعی، بی‌اعتمادی و انفعال مدنی.

در دنیای امروز که شهرها نه تنها پهنه‌هایی فیزیکی، بلکه موجوداتی پویا، در حال یادگیری و متکی بر داده‌اند، مدل‌های نوین شهری همچون دروازه‌هایی تازه به سوی آینده گشوده می‌شوند

هشتم نوامبر، روز جهانی شهرسازی، در حکم یادآوری حیاتی است که شهرها، با رشد فزاینده و پیچیدگی روزافزون، دیگر نمی‌توانند با رویکردهای سنتی و بخشی‌نگرانه اداره شوند.

در میان دوگانه‌هایی که برای زاینده‌رود مطرح است، همچون پُرآب یا خشک، فرصت یا تهدید؛ اولین دوگانه‌ای که به ذهن من خطور می‌کند، «گسست–پیوند» است.

تحلیل داده‌های یک دهه گذشته نشان می‌دهد گردشگری ورودی ایران در طوفان تحریم، به شکلی تاب‌آور بر پایه بازار همسایگان تثبیت شده است

شهر، بیش از آنکه مجموعه‌ای از خیابان‌ها و بناها باشد، یک تجربه‌ زیسته‌ روان‌شناختی است