دسته‌بندی: یادداشت

آنچه در سال‌های اخیر تحت عنوان «بازآفرینی شهری» در این بافت جریان یافته، اگرچه در ظاهر حامل ادبیاتی نوین و مترقی بوده، اما در عمل

گاهی یک سفر، دقیقاً از همان نقطه‌ای خراب می‌شود که به چشم نمی‌آید: وقتی گردشگر برای یک بلیت، یک آدرس، یک رزرو یا یک پاسخ ساده مجبور می‌شود بین چند سامانه و چند کانال سردرگم شود.

در دل شهرهای گسترده و پرشتاب ایران، جایی که خیابان‌های نو و برج‌های درخشان در کنار محله‌هایی فرسوده و خاموش قد می‌کشند…

در دهه‌های اخیر، تحولات شتابان شهری پیچیدگی نظام‌های فضایی و افزایش حجم داده‌های مکانی برنامه‌ریزی شهری را با چالش‌های نوینی مواجه ساخته است.

بازآفرینی شهری قرار بود پاسخی باشد به فرسودگی، رکود و بحران در محله‌های شهری؛ اما در عمل، بسیاری از پروژه‌های آن یا نیمه‌تمام مانده‌ و یا به نتایج پایدار نرسیده‌ است. علت این ناکامی‌ها اغلب نه کمبود طرح و ایده، بلکه ناتوانی در مواجهه با «غافلگیری‌ها»ست؛ همان اتفاق‌هایی که پیش‌بینی نشده‌اند اما دیر یا زود رخ می‌دهند.

تصویر ایران در افکار عمومی جهانی، سال‌هاست بیش از آن‌که محصول تجربه مستقیم مردم باشد، برآیند روایت‌های سیاسی، امنیتی و رسانه‌ای است.