دسته‌بندی: یادداشت

در دهه اخیر، اصفهان که همواره به عنوان «شهر فرهنگ، هنر و دیانت» شناخته می‌شد، با پدیده‌ای کمتر دیده‌شده روبه‌روست. نوعی فرسودگی اجتماعی؛ احساسی فراگیر از خستگی جمعی، بی‌اعتمادی و انفعال مدنی.

در دنیای امروز که شهرها نه تنها پهنه‌هایی فیزیکی، بلکه موجوداتی پویا، در حال یادگیری و متکی بر داده‌اند، مدل‌های نوین شهری همچون دروازه‌هایی تازه به سوی آینده گشوده می‌شوند

هشتم نوامبر، روز جهانی شهرسازی، در حکم یادآوری حیاتی است که شهرها، با رشد فزاینده و پیچیدگی روزافزون، دیگر نمی‌توانند با رویکردهای سنتی و بخشی‌نگرانه اداره شوند.

در میان دوگانه‌هایی که برای زاینده‌رود مطرح است، همچون پُرآب یا خشک، فرصت یا تهدید؛ اولین دوگانه‌ای که به ذهن من خطور می‌کند، «گسست–پیوند» است.

تحلیل داده‌های یک دهه گذشته نشان می‌دهد گردشگری ورودی ایران در طوفان تحریم، به شکلی تاب‌آور بر پایه بازار همسایگان تثبیت شده است

شهر، بیش از آنکه مجموعه‌ای از خیابان‌ها و بناها باشد، یک تجربه‌ زیسته‌ روان‌شناختی است

در دنیای امروز که شهرها به طور فزاینده‌ای در حال رشد و پیچیدگی هستند، اداره سنتی و بخشی‌نگرانه دیگر پاسخگوی چالش‌های چندوجهی محیط شهری نیست.

امروز ما می‌توانیم پیچیده‌ترین سفرهای خود را تنها با چند لمس روی صفحه گوشی هوشمند طراحی و رزرو کنیم. تجربه‌ای که به قدری روان و یکپارچه